Ἄνθρωπος ἔχων χρείαν

Τὸ κήρυγμα ἐπικεντρώνεται εἰς τὴν βαθεῖαν ἀνθρωπίνην χρείαν θείας καταφυγῆς, ἀντλῶν ἀπὸ τοῦ Ψαλμοῦ 61 διὰ νὰ ἀπεικονίσῃ ψυχὴν ἐν ἀπελπισίᾳ κραυγάζουσαν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ σωτηρίαν, καθοδήγησιν, καὶ ἀνάπαυσιν. Τονίζει τὴν ἀνάγκην ἀναγνωρίσεως τῆς ἰδίας ἀδυναμίας καὶ παραδόσεως εἰς τὸν Χριστὸν ὡς τὸν ἀμετάβλητον, κυρίαρχον, καὶ αἰώνιον «βράχον» ὑψηλότερον ἑαυτοῦ—θεμέλιον τὸ ὁποῖον προσφέρει προστασίαν, πρόνοιαν, καὶ σκοπὸν ἐν μέσῳ τῶν θυελλῶν τῆς ζωῆς καὶ τοῦ πνευματικοῦ πολέμου. Τὸ μήνυμα ὑπογραμμίζει τὴν ἐπείγουσαν ἀνάγκην προσωπικῆς μετανοίας, τὴν ἁπλότητα τῆς σωτηρίας διὰ πίστεως καὶ ὁμολογίας, καὶ τὴν κλῆσιν νὰ δεχθῶμεν καὶ νὰ διαδώσωμεν τὸ εὐαγγέλιον εἰς ἄλλους, ὡς παρεδειγματίσθη ἀπὸ τὴν συνάντησιν τοῦ Αἰθίοπος εὐνούχου μετὰ τοῦ Φιλίππου. Μὲ ὕφος ποιμαντικὸν καὶ ἐπείγον, τὸ κήρυγμα προσκαλεῖ τοὺς ἀκροατὰς νὰ κάμουν μίαν ἀποφασιστικὴν, δια βίου δέσμευσιν νὰ μένουν ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Θεοῦ, ἐμπιστευόμενοι εἰς τὴν δύναμίν Του νὰ ὁδηγῇ, νὰ ἀποκαθιστᾷ, καὶ νὰ μεταμορφώνῃ ζωάς.