Ἀφορῶντες εἰς τὸν Ἰησοῦν

Ἡ ὁμιλία κεντρίζεται εἰς τὴν ἐπιτακτικὴν ἐντολὴν τοῦ «βλέπετε εἰς τὸν Ἰησοῦν» ὡς τὸν μόνον ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν τῆς πίστεως, τονίζουσα τὸν ρόλον Του ὡς τὸν θεῖον αἴτιον τῆς σωτηρίας, τὸν ἀναμάρτητον ἀρχιερέα ὅστις πρεσβεύει αἰωνίως, καὶ τὸν ἐρχόμενον Βασιλέα ὅστις θέλει ἐπιστρέψει διὰ τὸν λαόν Του. Ἀντλοῦσα ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολήν, ἀναπτύσσει τὸ θεολογικὸν βάθος τοῦ θυσιαστικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ, τῆς ἀναστάσεώς Του, καὶ τῆς ὑψώσεώς Του εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ, ὑπογραμμίζουσα ὅτι ἡ σωτηρία εἶναι ἔργον τετελεσμένον, οὐχὶ κερδιζόμενον διὰ ἀνθρωπίνης προσπαθείας. Ὁ κήρυξ τονίζει τὸν τέλειον χαρακτῆρα τοῦ Ἰησοῦ—ἅγιον, ἀμίαντον, καὶ κεχωρισμένον ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς—ὡς τὴν βάσιν διὰ τὴν ἱκανότητά Του νὰ καθαρίζῃ τὴν συνείδησιν καὶ νὰ συμφιλιώνῃ τοὺς πιστοὺς μετὰ τοῦ Θεοῦ. Τὸ μήνυμα καλεῖ εἰς μίαν ἀποφασιστικὴν, προσωπικὴν ἀπόκρισιν εἰς τὴν προσφορὰν τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ, προειδοποιοῦν ὅτι ἡ ἑκούσιος ἀπόρριψις τῆς ἀληθείας, καὶ κορυφοῦται εἰς μίαν ἐγκάρδιον πρόσκλησιν πρὸς μετάνοιαν καὶ ἀποδοχὴν τοῦ Ἰησοῦ ὡς Σωτῆρος, μετὰ τῆς διαβεβαιώσεως τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ τῆς ἐλπίδος τῆς ἐπικειμένης ἐπιστροφῆς Του.